De stoere prinsjes van het Caviaforum

3 maart kregen we te horen dat prinses Láska misschien drachtig was sinds 10 februari. Wat spannend een forumzeug drachtig. Via wat ben je aan het doen en andere topics worden alle forumleden goed op de hoogte gehouden. Op 29 maart wordt er een topic geopend met alle leuke uitspraken van Margreet tot dan toe. Maar nog belangrijker, er wordt een poll geopend met de vraag hoeveel ukjes zal Láska krijgen? De winnaar krijgt een geplukte mok. Er wordt gegokt tussen de drie en zes ukken. Maar ook de optie 3 geplukte rolmopsen en 2 komkommerschijven werd aangeklikt. 3 april wordt er dan een heus zwangerschapsdagboek geopend. Het wordt dan ook steeds spannender. Wanneer zouden de ukken nou komen. Op het forum wordt er druk gediscussieerd welke datum Láska zal kiezen. Ondertussen wordt er ook druk gecommuniceerd tussen Láska en Revi over hun aankomende kroost. Ook onderneemt Láska veel met Pluk en Finn. Zo gaan ze samen naar de babyboulevard en nemen ze samen pufles. Margreet houdt nauwlettend het gewicht van Láska in de gaten. Langzaamaan komt de uitgerekende datum dichterbij. 17 april is heel het forum in rep en roer. Na het graasuurtje was er bloed gevonden op het gras. Zou Láska dan aan het bevallen zijn? Maar het was vals alarm. Geen baby te zien en langzaamaan keerde de rust weer terug in het paleis. Maar op het forum wordt er druk op los gespeculeerd. Nu al? Of morgen? Sylvia en Birgitte hadden gewed, Birgitte zei “rond de 15de” en Sylvia zei “nee de 22ste”. Maar Láska trekt zich er zeer weinig van aan. Pluk voelde 13 pootjes, en maakt zich al zorgen. Maar voor de rest liggen de dames er op de 18de erg rustig bij. Revi verdedigt zijn mooie Láska: “houdt eens op met dat gepush. De baby’s komen als ze er klaar voor zijn.”

19 april, Margreet nog ongerust de dierenarts gebeld die daar totaal niet op zat te wachten. Weer gerustgesteld door Birgitte, mochten de dames dan toch de ren in. Zo actief als Láska was, dacht Margreet nog wel een wasje te kunnen doen. Toen ze weer bij de ren kwam was een klein wondertje al begonnen. Pluk hield Margreet nog even voor de gek, maar er waren toch echt al vier ukken geboren in de mooie en veilige muts van Milou. Een grijs-witte(uk1), een zwart-witte(uk4) en twee in geplukte kleuren (uk2 en 3). Nauwelijks opgedroogd werd de kleine wereld al ontdekt. Al snel werd de eerste fotoshoot gedaan. Uk 3 had al snel een geplukte actie op de naam. 23 april worden de namen van de ukken onthuld. En wat voor namen, precies gepast voor de prinsen en prinsessen:

Uk1: (T)alitha Abigail Coronetski van Zeelandia tot Assene - Puuf ut Knoal en weer terug

Uk2: Achbor Adín Coronetski van Zeelandia tot Assene - Puuf ut Knoal en weer terug

Uk3: Alfeüs Arod Coronetski van Zeelandia tot Assene - Puuf ut Knoal en weer terug

Uk4: Avèn Chileab Coronetski van Zeelandia tot Assene - Puuf ut Knoal en weer terug

Alle namen van de ukken waren aan hun karakter afgeleid. Uk 1 het enige meisje (zo werd gedacht) mocht blijven. Er werden mooie geboortekaartjes gemaakt. En regelmatig werden er updates op het forum geplaatst over het gewicht en natuurlijk fotografisch bewijs van de groei. Ook filmpjes over de geplukte lessen. Snel werd duidelijk dat Avèn naar Margreets schoonzus zou gaan. Naarmate de ukken ouder werden, werd er getwijfeld over de geslachten. Want Abby deed hetzelfde als Arod en Avèn en Adín deden dat juist weer niet. Toch maar even opnieuw de geslachten nagekeken en warempel: Abby bleek een Abel, Adín was Adinda en Avèn was toch ook een meisje. Maar Margreet was zo verknocht aan Abel dat hij toch mocht blijven. Zo kwam het dat Arod en Adinda te koop kwamen te staan.

Maar heel het forum had een caviastop. Heel lieve, leuke, schattige, geplukte ukken, maar niemand had plaats. Of ja één iemand wel, Eline had nog geen Guinese biggetjes om voor te zorgen. De overwegingen werden op het forum gezet en deze werden al snel aangemoedigd. Eigenlijk was de keuze al gemaakt en de ukjes mochten bij mij (Eline) komen wonen. Omdat Arod net als Abel gecastreerd zou worden, werd eerst gekeken hoe snel dit zou kunnen. Maar er werd aangeraden om toch maar te wachten. Dus werd afgesproken dat Arod en Adinda 25 juni opgehaald zouden worden. In de tussentijd werden adoptie afspraken in een lijstje gezet. Snel werd het forum gerustgesteld dat er regelmatig updates zouden komen. Nadat Arod en Adinda waren opgehaald, was het voor Margreet en Abel wel even moeilijk. Margreet miste de ukken en Abel zijn broer en speelkameraad. Maar al snel ging dat voorbij. Abel kreeg extra aandacht van Margreet. Arod had nergens last van, hij had Adinda waar hij door gaas en onder toezicht mee mocht spelen. Ook Abel mocht onder toezicht in de ren met de dames spelen. Snel werden beide heren groter, maar belangrijker nog: zwaarder. Arod bleek de lessen van Pluk goed gevolgd te hebben. Op de gang spelen, leren trappen lopen... Laat je ze even alleen, hoor je keihard gepiep. Kijk je op de gang, merk je dat Arod helemaal zelf de trap op is gelopen. Maar durfde niet omlaag of miste Adinda. Breng je hem naar beneden, zit hij tien minuten later weer gewoon boven met dezelfde schreeuw naar Adinda.

Ik had bij de dierenarts geïnformeerd en al snel werd een afspraak gemaakt. 16 augustus was de dag dat Arod geholpen werd. Het was de planning dat Abel snel daarna zou volgen. Wat nog niemand weet is dat Arod de dag voor zijn castratie nog is ontsnapt. Tijdens het spelen op de gang zat Arod ineens aan de kant van Adinda. Alsof hij wist wat de dag erna zou gebeuren. Maar niets was gebeurd, al zat de schrik er even in. De operatie van Arod verliep goed. Hij kwam goed bij en at al snel, dus dezelfde dag kwam hij naar huis. Thuis waggelde hij direct naar het hooi. En kroop óp de muts waar een pittenzakje in lag in plaats van erin. Ook de dag erna verliep goed, Arod at zelf en speelde weer actief. Maar de dag daarna was helemaal fout. Niet meer bewegen, niet eten. Een bezoek aan de dierenarts mocht niet meer baten. Arod ging op 18 augustus om 23.45 uur over de regenboogbrug. Adinda heeft nog afscheid van haar broer genomen. Bij Margreet zat de schrik er toen wel in. De castratie van Abel werd daarom uitgesteld tot nader order. Iedereen op het forum was geschokt, toch niet die Arod. Maar de stoere vent Arod was er niet meer. Voor Adinda werd een vriendinnetje gezocht want die zat ook al een tijdje alleen. Een week later werd een caafje opgehaald en zij kreeg de naam Dora. Deze naam krijg je als je Arod van achter naar voor schrijft. Een mooie nagedachte aan een stoere cavia. Abel mocht ondertussen onder toezicht met de dames spelen. Ook werd hij overladen met aandacht en liefde door Margreet. Want de kleine Abel had vanaf het begin Margreets hart gestolen. 27 oktober was dan eindelijk de dag aangebroken dat Abel gecastreerd zou worden. Door iedereen werd geduimd dat het goed zou gaan. Toen Abel de eerste gevreesde week goed doorgekomen was, werd er een klein feestje gevierd. Abel zou het wel halen, nog vijf weken en dan zou er een groot feest zijn. Zo werd iedere week afgeteld en mocht Abel steeds vaker met de dames spelen. Dit ging heel goed en iedereen verheugde zich om te zien hoe de hereniging zou zijn tussen Abel en mama Láska. Totdat op woensdag 1 december een verontrustend bericht door Margreet op het forum wordt geplaatst. Abel had een enorm ei op de plek van de castratiewond. Een abces of was het toch iets anders. De dierenarts van de kliniek die de castratie had uitgevoerd, stuurde Abel na een spoedconsult terug naar huis; hij wilde de volgende dag chirurgisch kijken wat het was. Ondertussen werd Abeltje zieker. De volgende dag bij de ochtendvoeding barste het ei open. Het bleek dat het gewoon een abces was. Nou ja gewoon… daar zouden we later nog achter komen. Bij deze dierenarts werd het niet uitgespoeld, maar werd er een (zware overdosering aan) koeienmiddel ingespoten. Ook moest Margreet Abel blijven dwangvoederen, omdat hij niet zelfstandig at.

Abel werd niet beter, Abel werd zieker. Ondertussen werd er druk overlegd met specialisten op caviagebied. Ook werd er druk geduimd dat Abel weer beter zou worden. Margreet vertrouwde het totaal niet en ging naar haar eigen dierenarts. Daar werd het gevreesde buikvliesontsteking geconstateerd. Margreet was dag en nacht aan de zorg. Op het forum werd iedereen goed op de hoogte gehouden van wat gaande was. Er werd nog harder geduimd dat Abel het zou halen. Ook werd Margreet aangemoedigd door te gaan. Maar Abel werd niet echt beter. Zijn temperatuur begon te schommelen en overdag werd hij opgenomen bij de dierenarts. Margreet kon dan wat uitrusten en de nachtelijke zorg weer voor Abel op zich nemen. Even leek het beter te gaan. Maar toen volgden temperatuur-schommelingen van onderkoeling en koorts zich steeds sneller op. Abel werd opnieuw opgenomen nadat hij voor het eerst weer zelf iets had gegeten. Zijn toestand leek vooruit en alle verzorgers en de dierenarts waren positief en hoopvol. ’s Avonds mocht Margreet Abel weer ophalen, maar het ging plotseling weer slechter. Toen Abel ’s avonds laat bloed plaste werd de laatste gang naar de dierenarts gemaakt. Onderweg heeft hij de regenboogbrug gezien en is er overheen gegaan. Op 8 december om 23.30 uur heeft Abel in de armen van Margreet de hemel op aarde verlaten. Ik mag graag denken dat Arod samen met Belle aan het eind van de regenboogbrug stonden om Abeltje op te vangen. Waarna hij een rondleiding heeft gekregen over de eeuwige grasvelden om alle andere cavia-engeltjes te ontmoeten die daar wonen.

Zoals de twee prinsjes zijn geboren, zo zijn ze ook gegaan. Hun hele leven, lief en leed is op het forum gedeeld. Eerst door Margreet waar ze in een warm nest zijn gevolgd. Later ook door mij. Deze twee ventjes zijn veel te vroeg gegaan, hadden nog een heel leven voor zich. Maar helaas heeft het niet zo mogen zijn. Nu zijn de twee broers weer samen.

Arod † 19 april 2010 – 18 augustus 2010 (4 maanden)

Abel † 19 april 2010 – 7 december 2010 (7,5 maanden)

Geschreven door ElineBoelders, 21 jaar, baasje van 2 cavia', Adinda en Dora.